tag:blogger.com,1999:blog-80308915733730576782012-02-16T08:53:14.317-08:00جمهوری سکوتhttp://www.blogger.com/profile/11738524515381247070noreply@blogger.comBlogger381100tag:blogger.com,1999:blog-8030891573373057678.post-29712634031520301752006-11-13T05:31:00.000-08:002006-11-13T05:45:54.365-08:00<a href="http://www.zibakazemi.org/photod/contactziba.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://www.zibakazemi.org/photod/contactziba.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://www.zibakazemi.org/photod/contactziba.jpg"></a><br /></div><br /><div align="center"><strong>زخمهای زیبا</strong></div><br /><div align="center"><br /><span style="font-size:78%;">از</span> </div><br /><div align="center"><strong>مهستی شاهرخی</strong></div><br /><div align="right"><br /><br />بیا زخمهایم را ببین<br />ببین جمجمه ی شکسته ام را<br />ببین ترکها را اینجا و اینجا<br />ببین این خون مردگی ها را<br />ببین حنجره ی خونینم را<br />ببین حلق شکافته ام را<br />ببین زهدان از هم دریده ام را<br />ببین مچ پایم را<br />انگشتانم را ببین<br />ببین آرنجهایم را<br />ببین کبودی روی پستانهایم را<br />ببین! اینجا و اینجا را ببین<br />ببین این خراشها را<br />اینجا و اینجا را می بینی؟<br />می بینی این زخمها را؟<br /><br />فقط همین زخمهاست<br />و این کبودیها<br />و این خون مردگی ها<br />و این گلوی پاره<br />و این زهدان از هم شکافته<br />می بینی اینها را؟<br /><br />وگرنه من هنوز زنده ام و جوان<br />من هنوز زیبایم با این سر از هم شکافته</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030891573373057678-2971263403152030175?l=republicofsilence.blogspot.com' alt='' /></div>جمهوری سکوتhttp://www.blogger.com/profile/11738524515381247070noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8030891573373057678.post-28899484002978077932006-11-12T05:48:00.000-08:002006-11-13T05:58:22.900-08:00<div align="right"><a href="http://www.bbc.co.uk/french/specials/images/89_iran_crash/385138_2.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://www.bbc.co.uk/french/specials/images/89_iran_crash/385138_2.jpg" border="0" /></a> هفتاد و هشت نفر بودیم<br />هفتاد و هشت بار بیدار شدیم<br />هفتاد و هشت بار لباس پوشیدیم<br />هفتاد و هشت ساک را به دوش کشیدیم<br />هفتاد و هشت دوربین به گردن انداختیم<br />هفتاد و هشت بار به مادرمان گفتیم: خداحافظ عزیز<br />هفتاد و هشت بار به همسرمان گفتیم: خداحافظ عزیز<br />هفتاد و هشت بار به فرزندمان گفتیم: خداحافظ عزیز<br /><br />به آنها گفتیم می رویم به سفر<br />به آنها گفتیم می رویم مأموریت<br />گفتیم می رویم مانور جنگی ببینیم<br />گفتیم می رویم عکس بیندازیم<br />گفتیم تا بندرعباس می رویم<br /><br />به آنها گفتیم: فوقش تا هفتاد و هشت ساعت دیگر<br />به آنها گفتیم: فوقش تا هفتاد و هشت روز دیگر<br />هفتاد و هشت بار به آنها گفتیم: نگران ما نباشید<br />هفتاد و هشت بار به آنها گفتیم: سفر ما کاری است<br />هفتاد و هشت بار به آنها گفتیم: سفرمان با هواپیمای ارتشی است<br />هفتاد و هشت بار به آنها گفتیم: به آخر دنیا که نمی رویم<br />گفتیم: چشم به هم بزنید برگشته ایم<br /><br />به فرودگاه که رسیدیم دو برابر شدیم<br />باقی ارتشی بودند سرهنگ، ستوان، سرهنگ و ستوان بودند<br />صد و پنجاه و شش نفر بودیم و مثل همیشه به علت تأخیر منتظر شدیم<br />گفتند: سفر با صد و سی خطرناک است،<br />هواپیماها کهنه اند و خراب... ده سقوط در چند سال اخیر<br />خندیدیم گفتیم: یا ابوالفضل<br />گفتند: هواپیما نقص فنی دارد<br />خندیدیم و گفتیم: نه بابا<br />گفتند: اشکال کمک ناوبری دارد<br />خندیدیم و گفتیم: این که چیزی نیست! ولی ما که ناو نیستیم<br />کلافه بودیم و هیچ چیزی عوض نمی شد<br />گفتند: نشانگر موقعیت باند هواپیما خوب کار نمی کند<br />گفتیم: ای بابا ما نشانگر باند هواپیما می خواهیم چکار؟<br />ما که چشم مان خوب کار می کند<br />گفتند: یکی از موتورهای هواپیما خراب است<br />خندیدیم و گفتیم: بابا که ما که نمی خواهیم برویم به آن سر دنیا،<br />فقط همین بغل، تا بندرعباس<br />گفتند: خلبانش راضی نیست<br />گفتیم: چه ترسو! ما از این بدترش را هم دیده ایم<br />گفتند: خلبان منتظر تعمیر هواپیما است<br />گفتیم: تعمیر چی؟ لابد پنچری رآکتورش اش را می گیرند؟<br /><br />صد و پنجاه و شش نفر بودیم و از صبح تا ظهر چشم به راه<br />بالاخره گفتیم: چقدر انتظار! چند ساعت انتظار؟ مردیم از انتظار<br />بیست و شش سال بود که در انتظار بودیم تا چیزی درست بشود<br />بیست و شش سال بود که عادتمان داده بودند<br />با تعویض قطعه ای کوچک از سیستمی پوسیده همه چیز به کار خواهد افتاد<br />بیست و شش سال بود که عادت کرده بودیم با منهای هیچ بسازیم و دم نزنیم<br />بیست و شش سال بود که بی صبرانه منتظر بهبودی اوضاع مانده بودیم<br />بیست و شش سال در انتظار تعمیر قطعه ای از یک ماشین عظیم<br /><br />سوار هواپیما که شدیم گفتیم: یا حق<br />هواپیما که بلند شد همگی گفتیم: یا علی<br />تکان های شدید هواپیما را که دیدیم گفتیم: یا امام<br />مهرآباد را که دیدیم همگی گفتیم: یا حسین<br />صدای مهیبی شنیدیم و همگی فریاد زدیم: یا قمر بنی هاشم<br />شعله های آتش را دیدیم و گفتیم: یا ضامن آهو</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030891573373057678-2889948400297807793?l=republicofsilence.blogspot.com' alt='' /></div>جمهوری سکوتhttp://www.blogger.com/profile/11738524515381247070noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8030891573373057678.post-33515824284698812132006-11-11T05:59:00.000-08:002006-11-13T06:07:20.797-08:00<div align="right"><a href="http://fapsesrvnt2.unige.ch/Fapse/formaction.nsf/c55d0ded04d543d6c1256c75005efe3c/4e48d530d4650fe5c1257101006ba524/$FILE/plume.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://fapsesrvnt2.unige.ch/Fapse/formaction.nsf/c55d0ded04d543d6c1256c75005efe3c/4e48d530d4650fe5c1257101006ba524/$FILE/plume.jpg" border="0" /></a> گفت: بشکنید این قلم‌ها را<br />شکستند ما را<br />گفت: بشکنیدشان<br />نابودمان کردند<br /><br />گفتند: باید در چهارچوب موازین ما بنویسید<br />گفتیم: چشم<br />گفتند: حرف مسایل سیاسی را نزنید<br />گفتیم: چشم<br />گفتند: برای همه یک اسلام است و بس! ما مسایل دینی نداریم<br />گفتیم: چشم<br />گفتند: مسخره نکنید<br />گفتیم: چشم<br />گفتند: شعایر دینی را شوخی نگیرید. ما با کسی شوخی نداریم<br />گفتیم: چشم<br />گفتند: بی‌توجهی به احکام شریعت را اشاعه ندهید<br />گفتیم: چشم<br />گفتند: بی‌اعتقادی نسبت به امور دینی و معنوی را منعکس نکنید<br />گفتیم: چشم<br />گفتند: حس هم‌ذات‌پنداری با افراد لاابالی ایجاد نکنید<br />گفتیم: چشم<br />گفتند: با افراد بی‌توجه به مذهب هم‌فکری و هم‌دردی نکنید<br />گفتیم: چشم<br />گفتند: پوچ‌گرایی را رواج ندهید<br />گفتیم: چشم<br />گفتند: از افراد لائیک الگو سازی نکنید. بی‌خود این افراد را بزرگ نکنید<br />گفتیم: چشم<br />گفتند: اشراف‌گرایی را رواج ندهید<br />گفتیم: چشم<br />گفتند: آداب غیراخلاقی را رایج نکنید<br />گفتیم: چشم<br />گفتند: زشتی گناه را از بین نبرید<br />گفتیم: چشم<br />گفتند: مسایل جنسی را مطرح نکنید<br />گفتیم: چشم<br />گفتند: مسایل منکراتی نباشد<br />گفتیم: چشم<br />گفتند: روابط افراد باید مشروع باشد<br />گفتیم: چشم<br />گفتند: روابط زناشویی نوشته نشود<br />گفتیم: چشم<br />گفتند: روابط پیش از ازدواج را مرسوم نکنید<br />گفتیم: چشم<br />گفتند: روابط محرم و نامحرم را عادی جلوه ندهید<br />گفتیم: چشم<br />گفتند: سنت‌ستیزی دختران را نشان ندهید<br />گفتیم: چشم<br />گفتند: از روسپیگری حرفی به میان نیاید<br />گفتیم: چشم<br />گفتند: چهره‌ی زنان خیابانی را هم نشان ندهید<br />گفتیم: چشم<br />گفتند: الکل و مخدرات نباشد<br />گفتیم: چشم<br />گفتند: طوری بنویسید که قید شود توی هر لیوانی چیست<br />گفتیم: چشم<br />گفتند: افراد داستان از الفاظ ناپسند بپرهیزند<br />گفتیم: چشم<br />گفتند: خودتان هم به منظور تشریح موقعیت به هیچ‌وجه کلمات رکیک به کار نبرید<br />گفتیم: چشم<br />گفتند: آدم بد در داستان وجود نداشته باشد<br />گفتیم: چشم<br />گفتند: بدآموزی نکنید<br />گفتیم: چشم<br />گفتند: آدم‌های بد هم بایست خوب به نظر بیایند<br />گفتیم: چشم<br />گفتند: مثلت عشقی نباشد<br />گفتیم: چشم<br />گفتند: روابط نامشروع را عادی جلوه ندهید<br />گفتیم: چشم<br />گفتند: از مشکلات زنان حرف نزنید<br />گفتیم: چشم<br />گفتند: اسم زنان را هم نیاورید<br />گفتیم: چشم<br />گفتند: آواز و ترانه نباشد<br />گفتیم: چشم<br />گفتند: اشخاص با نوای موسیقی حرکات موزون نکنند<br />گفتیم: چشم<br />گفتند: مبتذل نباشید<br />گفتیم: چشم<br />گفتند: ابتذال را تبلیغ نکنید<br />گفتیم: چشم<br />گفتند: طرح‌های مناسب روی جلد کتاب بزنید<br />گفتیم: چشم<br />گفتند: کتاب مسئله‌دار چاپ نکنید<br />گفتیم: چشم<br />گفتند: هر بار برای تجدیدچاپ کتاب را از نو برای کنترل بیاورید<br />گفتیم: چشم<br />گفتند: برای کسب مجوز چاپ، سی‌دی صفحه بندی کتاب را هم برایمان بیاورید<br />گفتیم: چشم<br /><br />گفته بود: بشکنید قلم‌های‌شان را<br />قلم بودیم<br />شکسته بودند ما را<br />حتا سنگ‌قبرهای‌مان را هم شکسته بودند<br />می‌شکستند<br />قلم می‌شکستند<br />همه چیز را چون قلمی می‌شکستند<br />سنگ شدیم<br />کتیبه‌ای شدیم<br />کتیبه‌های‌مان را هم شکستند</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030891573373057678-3351582428469881213?l=republicofsilence.blogspot.com' alt='' /></div>جمهوری سکوتhttp://www.blogger.com/profile/11738524515381247070noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8030891573373057678.post-68291312477937350522006-11-10T06:08:00.000-08:002006-11-13T06:20:46.014-08:00<a href="http://www.baztab.com/tmp/upload/22029.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.baztab.com/tmp/upload/22029.jpg" border="0" /></a> <div align="center"><span style="font-size:130%;"><strong>جمهوری توبه</strong></span></div><div align="right">بیست و شش سال گذشت<br />بیست و شش هزار نفر بودیم<br />بیست و شش هزار بار کشته شدیم<br />بیست و شش هزار بار توبه کردیم<br />بیست و شش هزار بار تواب شدیم<br />بیست و شش هزار بار سوگند خوردیم که سر خم نکنیم<br />بیست و شش هزار بار با خود عهد کردیم که نبریم<br />بیست و شش هزار بار مردیم و زنده شدیم<br /><br />بیست و شش هزار بار نوشتیم<br />بیست و شش هزار بار پاره کردیم<br />بیست و شش هزار بار سوزاندیم<br />بیست و شش هزار بار خط زدیم<br />بیست و شش هزار بار امضاء دادیم که دیگر ننویسیم<br />بیست و شش هزار بار ما را به تلویزیون بردند<br />بیست و شش هزار بار جلوی دوربین های تلویزیون قسم خوردیم که فریب شیطان را خورده بودیم<br />بیست و شش هزار بار سوگند خوردیم که حالا ایمان آورده ایم<br /><br />بیست و شش هزار بار بریدیم<br />بیست و شش هزار بار دروغ گفتیم<br />بیست و شش هزار دروغ گفتیم<br />بیست و شش هزار بار مردیم و زنده شدیم<br /><br />اکنون نمی دانیم: کیستیم؟ کجاییم؟ چه می کنیم؟<br />بیست و شش هزار بار پرسیده اند: مسلمانی یانه؟<br />بیست و شش هزار بار گفته ایم: مسلمانیم<br />بیست و شش هزار بار به نماز جمعه رفتیم<br />بیست و شش هزار بار به نماز وحدت<br />بیست و شش هزار بار به نماز رحلت<br />بیست و شش هزار بار به نماز وحشت<br /><br />بیست و شش هزار بار گفتند: رأی بده<br />امروز رأیمان را ندیده در صندوق می اندازیم<br />امروز می گویند: حالا آزادید. چیزی بگویید<br />مانند بازیگری که جملاتش را بر روی صحنه فراموش کرده باشد<br />هراسان میپرسیم: حالا چه باید بگوییم؟<br />می گویند: فقط بگویید که زنده اید یا نه؟<br />و ما به سادگی می گوییم: تا امر شما چه باشد<br />در این بیست و شش سال،<br />بیست و شش هزار بار فرمانبردار و توسری خور و توبه کار شده ایم<br />برده به توان بیست و شش هزار شده ایم</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030891573373057678-6829131247793735052?l=republicofsilence.blogspot.com' alt='' /></div>جمهوری سکوتhttp://www.blogger.com/profile/11738524515381247070noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8030891573373057678.post-85151091346276929342006-11-09T06:21:00.000-08:002006-11-13T06:27:05.054-08:00<div align="right"><a href="http://fatman.lightstar1.com/downloads/Silence.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://fatman.lightstar1.com/downloads/Silence.jpg" border="0" /></a> صدای آمدنشان را می شنوی؟<br />ماشین آسفالت کشی نیست؟<br />یا ماشین زباله جمع کنی شهرداری؟<br />و یا...؟ نکند نعش کش باشد؟<br />این آژیرشان برای چیست؟<br />آمبولانس است که می آید؟<br />یا ماشین پلیس است که می گذرد؟<br />آتش نشانی نیست؟<br /><br />آتش ها را خاموش خواهند کرد<br />مجروحان نیمه جان را از روی زمین برخواهند داشت<br />و به قرنطینه ی بهداشتی - درمانی خواهند فرستاد<br />کشتگان را جمع خواهند کرد و در گودالی خواهند ریخت<br />گودال را با صدها خروار خاک پر خواهند کرد<br />و همانجا سریع بلواری احداث خواهند کرد<br />و در وسطش باغچه ای خواهند کاشت<br />باغچه ای پر از گلهای نیلوفر و یاس و داوودی و لاله<br /><br />نظافت چیان اند که می آیند<br />پرچم ها را از دیوارها خواهند کند<br />تراکت ها را از گوشه و کنار جمع خواهند کرد<br />شعارهای نوشته شده بر دیوارها را پاک خواهند کرد<br /><br />رفتگران اند که می آیند<br />خیابان را از هر جنبشی جارو خواهند کرد<br />و با ماشین های آبپاش عظیم خود<br />خون ریخته شده بر کف و دیوارها را خواهند شست<br /><br />شیشه گران اند که می آیند<br />پنجره های شکسته را شیشه های نو خواهند انداخت<br /><br />اکنون شهر آماده است<br />شهری پاکیزه<br />شهری ساکت<br />پایتختی بدون جنبش<br />در انتظار ظهور جمهوری سکوت<br />آیا هنوز صدای آمدنشان را نمی شناسی؟</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030891573373057678-8515109134627692934?l=republicofsilence.blogspot.com' alt='' /></div>جمهوری سکوتhttp://www.blogger.com/profile/11738524515381247070noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8030891573373057678.post-41896782222638775972006-11-08T06:27:00.000-08:002006-11-13T06:33:07.305-08:00<div align="right"><a href="http://wilfridhoffacker.blog.lemonde.fr/files/bretagne.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://wilfridhoffacker.blog.lemonde.fr/files/bretagne.jpg" border="0" /></a> در فکر فرار نبودم<br />می خواستم مانند درختی ریشه دار بمانم<br />می خواستم سر به فلک بکشم و سربلند بمانم<br />می خواستم آزاد بنویسم<br />می خواستم آزادی در میان برگهایم بوزد<br />هنوز کلمه ی "آزادی" را ننوشته بودم<br />فقط آی باکلاهش را به روی کاغذ آورده بودم<br />که از پشت بر سرم ریختند<br />دستانم را دستبند زدند<br />طنابی به گردنم انداختند<br />و کلمه ناتمام ماند<br /><br />می خواستم آزادی خورشیدی باشد بر فراز قله های دلتنگ و ابری زادگاهم<br />می خواستم آزادی هوایی تازه باشد در آسمان آلوده و پر دود شهرم<br />می خواستم آزادی شعله ای باشد در دالانهای تاریک میهنم<br />خواستم و نشد<br />مردم و نشد </div><div align="right"><br />می خواستم آزادی را مانند دانه ای در بین کلماتم بکارم<br />می خواستم به پایش بنشینم تا جوانه بزند و برای خود نهالی شود<br />می خواستم نهالش را در خاک زادگاهم بگذارم<br />و آزادی در خاکم سبز شود<br />و آزادی در سرزمینم رشد کند<br />و آزادی در من ببالد<br />خود را کشتم و نشد<br />هنوز جوانه نزده، از بیخ اره ام کردند<br />دانه هایم در میان سنگلاخ پاشیده شد<br />سوختم و نشد<br />نشد دیگر<br />نشد</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030891573373057678-4189678222263877597?l=republicofsilence.blogspot.com' alt='' /></div>جمهوری سکوتhttp://www.blogger.com/profile/11738524515381247070noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8030891573373057678.post-90169856062135313562006-11-07T07:31:00.000-08:002006-11-13T07:54:33.801-08:00<div align="right"><a href="http://www.sullivanet.com/misc/llamas/silence.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://www.sullivanet.com/misc/llamas/silence.jpg" border="0" /></a> بیست و هفت سال است جمهوری دروغ بر سرزمینم حکمرانی می کند<br />در این مدت، بیست و هفت هزار بار از زادگاهم گریخته ام<br /><br />یک بار از کوهستان گذشتم<br />کوهنوردی نمی دانستم<br />سنگی از زیر پایم در رفت<br />و من به داخل دره افتادم و بیست و هفت پاره شدم<br /><br />یک بار لباس گوسفندی پوشیدم<br />همچون بره ای داخل گله شدم<br />و بع بع کنان به آن سوی مرز رفتم<br />پوستینم را هرگز در نیاوردم<br />و زندگی گوسفندی پیشه کردم<br />روزی که چاق و چله شوم<br />در عید قربان<br />خوراک طالبان خواهم شد<br /><br />یک بار زن شدم<br />چادر به سر کردم<br />با پاسپورت جعلی قاطی صف مسافران شدم و از مرز گذشتم<br />آن سوی مرز چادرم را برداشتم ولی زن باقی ماندم<br />زن بودن نجاتم داده بود<br /><br />یک بار مرد شدم. موهای بلندم را از ته تراشیدم<br />پستانهایم توی پلوور گشاد گم شد<br />شلوار و کاپشن پفکی پوشیدم<br />کلاه به سرم گذاشتم<br />قاطی صف مسافران شدم<br />و با پاسپورت جعلی از مرز گذشتم<br />آن سوی مرز کلاهم را برداشتم ولی مرد مرد باقی ماندم<br />مرد بودنم نجاتم داده بود<br /><br />یک بار کودک شدم<br />ریش مدل مارکسم را تراشیدم<br />سبیل مدل استالینی را قیچی کردم<br />موهایم را رنگ زدم و بلوند شدم<br />کاسکت تین ایجری به سرم گذاشتم<br />تی شرت رنگارنگی به تن کردم<br />تی شرت گل مگی شادم کرده بود<br />با پاسپورت جعلی قاطی صف مسافران شدم و شاد و شنگول از مرز گذشتم<br />آن سوی مرز بدون ریش و سبیل راحت تر و سبک تر بودم<br />با تی شرت رنگی و کاسکت دیگر خودم نبودم<br />از خودم دور شده بودم<br />در لباس نوجوانی، سبک، مثل دوران جوانی می دویدم<br />برای اینکه از امکانات رفاهی کودکان و نوجوانان در آن سوی مرزها استفاده کنم<br />تا ابد کودک ماندم<br /><br />یک بار دختر جوانی بودم<br />با هزار ناز و کرشمه خودم را به ریش پیرمردی فرانسوی بستم<br />با هم ازدواج کردیم و همراهش به فرانسه آمدم<br />پیرمرد هر بار به من دست می زد انگار قورباغه ای لمسم می کند<br />با اینهمه از قورباغه جدا نشدم<br />تا زمانی که ناسیونالیته گرفتم<br />بعدش با یک جوان سیاه زدیم به چاک<br />و رفتیم به دنبال کشف شاخ آفریقا<br /><br />یک بار خواستم بگریزم<br />پیش از اینکه کاری کنم شوهرم فهمید<br />با چادر نماز توی آب انبار خفه ام کرد<br />نشد فرار کنم<br /><br />یک بار خواستم بگریزم<br />سرباز بودم و نمی خواستم به جنگ بروم<br />پول دادیم و پاسپورت جعلی و محل تولد مهاباد<br />لباس کردی پوشیدم و توی راه کرد شدم و کرکر کردم<br />از آن موقع کره کره کردن در هنگام حرف زدن به سرم ماند که ماند<br />آن سوی مرز وقتی هویتم را پرسیدند<br />نمی دانستم کجا چه بگویم<br />گفتم محل تولد: مهاباد<br /><br />اعیان زاده بودم<br />پول کلانی دادیم و پاسپورت جعلی خریدیم<br />لباس گدایی پوشیدم و قاطی صف مسافران شدم واز مرز گذشتم<br />آن سوی مرز لباس گدایی ام را درنیاوردم<br />لباس گدایی مرا نجات داده بود<br />با همان لباس گدایی از این اداره به آن اداره<br />از این سازمان خیریه به آن سازمان خیریه<br />از این کلیسا به آن کلیسا<br />از پیش این مددکار به پیش آن خواهر روحانی می رفتم<br />و مدام گدایی می کردم<br />لباس گدایی دوباره مرا متمول کرده بود<br /><br />بسیجی بودم<br />رفتم جبهه که شهید شوم<br />پایم شهید شد نه خودم<br />راه نمی رفتم<br />توی شلوغی بیمارستانها<br />گاهی با صندلی چرخدار<br />گاهی با عصای زیربغل<br />می گشتم و علاجی نبود<br />چندین و چند دکتر مرا دیدند<br />همه شان گفتند برو خارج عمل کن<br />پاسپورت گرفتیم و آمدیم آلمان برای معالجه<br />قیمتها سر به فلک می زد<br />پرس و جو کردم دیدم اگر پناهنده شوم<br />دولت آلمان خرجم را می دهد<br />پاسپورتم را پاره کردم<br />اسم عوضی دادم<br />یادم رفته بود که هنوز کارت رشادتم توی جیبم است<br />گفتم در کردستان مجروح شده ام - <span style="font-size:78%;">این را شنیده بودم</span><br />توی کوه ها می جنگیده ایم - <span style="font-size:78%;">این را هم شنیده بودم</span><br />همه ی گروهم از بین رفتند - <span style="font-size:78%;">این را خودم دیده بودم که همه ی گروهشان را بستیم به رگبار</span><br />من مجروح شده بودم و در چاله ای افتاده بودم - <span style="font-size:78%;">این را در فیلمی دیده بودم<br /></span>مرا ندیدند - <span style="font-size:78%;">این را هم در فیلمی دیده بودم</span><br />مدتی پیش کردها بوده ام - <span style="font-size:78%;">این را از خودم ساختم</span><br />بعد از راه عراق آمده ام تا آلمان - <span style="font-size:78%;">این را هم خودم جفت و جور کردم و گفتم</span><br />اینجا همه مرا به اسم چریک مبارز می شناسند - بروید از همه شان بپرسید<br /><span style="font-size:78%;">کارت رشادتم هنوز توی جیبم است<br /></span><br />از راه ترکیه گریختم<br />یک عمر به ترکها گفته بودم: خر<br />ولی حالا از ترسم با ترکهای خر مودب شده بودم<br />وسط جاده جلویمان را گرفتند<br />قاچاقچیان ترک با مهارت بسیار نجاتم دادند<br />در شهر وان بودم<br />بی کاغذ<br />بی پول<br />بی غذا<br />باز ترکهای خر به من جا دادند<br />باز ترکهای خر به من غذا دادند<br />باز ترکهای خر به من لباس دادند<br />باز ترکهای خر به من کمی پول دادند<br />مهربان بودند<br />خراند دیگر. خر<br /><br />شوهرم مرا می زد<br />هر بار که با من نزدیکی می کرد<br />حالا چه در خواب و چه در بیداری<br />یک دفعه ناغافل دستش را روی دهانم می گذاشت<br />و از پایین حمله و تاخت و تاز<br />از بوی تنش . از بوی عرقش چندشم می شد<br />جنگ بود. هرچه داشتیم فروختیم<br />پول دادیم و با قاطر از کوهستان گذشتیم<br />عراقی ها ما را گرفتند و به زندان انداختند<br />مدتی در زندان بودیم<br />توی زندان عراقی ها از دست شوهرم در امان بودم<br />بعد از مدتی رهایمان کردند<br />با هزار دردسر خودمان را تا یوگسلاوی کشانیدیم<br />سفر تمام نشده بود که شوهرم با یک دختر تپل موبور رفت که رفت<br />رفت و دیگر هیچوقت برنگشت<br />در یک اتاقک فکسنی بودم<br />آزاد<br />بی شوهر<br />نه در فکر فرار بودم<br />و نه در فکر بازگشت<br />همانجا ماندم<br />به کمک دور و بری ها تقاضای پناهندگی دادم<br />تا کارم درست بشود نظافتچی کافه شدم<br />روزی که دفتر پناهندگی رفتم<br />پرونده ای به من دادند<br />مشخصاتم را نوشتم: مونث، مجرد، اقلیت مذهبی، نوزده ساله و همانجا آزاد ماندم</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030891573373057678-9016985606213531356?l=republicofsilence.blogspot.com' alt='' /></div>جمهوری سکوتhttp://www.blogger.com/profile/11738524515381247070noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8030891573373057678.post-47228380056753691132006-11-06T07:48:00.000-08:002006-11-13T07:53:45.054-08:00<a href="http://i1.tinypic.com/mjs86b.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://i1.tinypic.com/mjs86b.jpg" border="0" /></a><br /><div align="right">مسلمانی یا نه؟<br />مثل همیشه چشم بند به چشم داشتم ولی ضربه ی باتون برایم آشنا بود<br />سرم را گرفتم و با چشمان بسته گویی جن دیده باشم گفتم: بسم الله. بسم الله. بسم الله<br />شصت و هفت هزار بار گفتم: بسم الله<br />آنقدر گفتم: بسم الله تا رهایم کردند<br /><br />شصت و هفت هزار سال سرگردان بودم<br />مرا در جایی کشته بودند و جنازه ام گم بود<br />پیدایش نمی کردم<br /><br />شصت و هفت نفر بودیم<br />و جنازه هایمان را پیدا نمی کردند<br /><br />شصت و هفت بار دفن شده بودم<br />در شصت و هفت شهر<br />در شصت و هفت سال<br /><br />شصت و هفت هزار سال است که دنبالمان می گردند<br />شصت و هفت هزار بار است که در شصت و هفت هزار شهر گم شده ایم<br />ما دیگر هیچوقت پیدا نمی شویم</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030891573373057678-4722838005675369113?l=republicofsilence.blogspot.com' alt='' /></div>جمهوری سکوتhttp://www.blogger.com/profile/11738524515381247070noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8030891573373057678.post-78071812001435815302006-11-05T07:54:00.000-08:002006-11-13T15:23:34.939-08:00<div align="right"><a href="http://asemuni.250free.com/khabar3/Gharneshin.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://asemuni.250free.com/khabar3/Gharneshin.jpg" border="0" /></a> دوران غارنشینی من از زمانی آغاز شد<br />که نئان درتال ها به قدرت رسیدند<br />روزی در میدان شهر دوره ام کردند<br />و به زور چماق، چادر بر سرم کشیدند<br /><br />دوران غارنشینی من از زمانی آغاز شد<br />که به زور تو سری<br />دو شقه ام کردند<br />و من شدم نیمه ی ناقابل دوم<br />نیمه ی نازل غارنشین<br />نیمه ی خاکسترنشین شدم من<br /><br />فقط گل محمد کلیدر نیستم من، بلکه حماسه مردمان بیابانی ام<br />دیگر شیرمحمد تنگسیر نیستم من، بلکه قیام مردم کویرم<br />کپر نشین ام، بیابان نشین ام<br />یاغی ام من، عاصی ام من<br /><br />"گیله مرد" نیستم من، نهضت جنگل نیستم من<br />قصه و افسانه نیستم من، من فقط جنگلی ام<br />"دختر رعیت" نیستم من، من فقط یک لخت پاپتی ام<br /><br />دوران غارنشینی ام از زمانی آغاز شد<br />که همه جا قانون جنگل حکمفرما شد<br />گرسنگی و فقر ناگهان مانند چادری سیاه<br />به روی زمینم افتاد و آن را پوشاند<br /><br />در برابر نئان درتال ها،<br />هیچ امنیت نداشتیم<br />ماده هایمان را، زنان و دخترانمان را<br />حتا مادرانمان را<br />به اسارت می گرفتند<br />به جوان تر ها انگ روسپیگری می زدند<br />و بعد آنها را به بیگانگان می فروختند<br />پیرترها را هم به کنیزی<br /><br />بیماری همه جا را فرا گرفته بود<br />بیماری خون خواهی و خون طلبی<br />کشتن و شهید شدن<br />زور و تسلیم بر همه چیز غالب شده بود<br />که دوران غارنشینی ام آغاز شد<br /><br />نئان درتال ها،<br />به زور اسلحه به دستمان می دادند<br />به زور به خانه ی مردم شبیخون می زدیم<br />به زور آن ها را روانه زندان می کردیم<br />به زور برایشان پرونده سازی می کردیم<br />به زور آنها را منافق و محارب قلمداد می کردیم<br />به زور زندان ها را پر می کردیم<br />به زور می خواستیم بمانیم و برای ماندن سلاخی می کردیم<br /><br />در برابر نئان درتال ها،<br />هیچ آسایش نداشتیم<br />نرهای مان را به بیگاری می گرفتند<br />جوان تر ها را به سربازی می بردند<br />می گفتند: بکشید یا کشته شوید<br />زیر تیغ برادرانمان سیل خون راه افتاد<br />می خواستند بکشند تا زنده بمانند<br />هر چه خون بیشتری ریخته می شد<br />برکت و وفور کمتر می شد<br />باران کمتر می بارید<br />زمین خشک تر می شد<br />گرسنگی و خشکی مدام بیشتر می شد<br /><br />تمامی نداشت<br />از دستشان گریختیم<br />به پارک ها<br />به جنگل<br />به کوه<br />به صحرا<br />در بیابان<br /><br />درخت شده بودیم<br />تا پشه ای بال می زد، زود بیحرکت می ایستادیم<br />هنوز استوار مانده بودیم<br />سگ هایشان را به جستجویمان رها کردند<br />سگ ها بوکشان جنگل مان را یافتند<br />دوره مان کردند<br />دیگر ول مان نکردند<br /><br />در میان پارک ها بودند و در میان جنگل ها<br />تبر به دست مان دادند<br />همه ی درخت های استوار را اره کردیم<br />برهوتی ساختیم به وسعت سرزمین مان<br />برهوتی بدون آب<br />برهوتی بدون سراب<br />دیگر پشه هم پر نمی زد<br /><br />در برهوت بم و طبس<br />زمینش بوی خون می داد<br />غار بزرگی ساختیم به وسعت سرزمین مان<br />غار بزرگی به وسعت تاریخ<br />غاری به وسعت زمان<br /><br />در مکتب به جای سواد، بچه هایم احکام الهی می آموختند<br />با احکام قرون وسطایی مغز بچه هایم را از من گرفتند<br />مغز پسران جوانم را خوردند<br />و تن پاکشان را روی مین فرستادند<br />چاره ای نداشتیم<br />می خواستیم زنده بمانیم<br />به کوه زدیم<br />غارنشین شدیم<br /><br />شاخه هایشان را شکسته بودند<br />تنه شان را سوزانده بودند<br />از بیخ اره شان کرده بودند<br />ولی هنوز سروهایمان استوار ایستاده بودند<br />سروهایمان را پنهانی در دل جنگل دفن کردیم<br />سروهایمان را زیر برف و یخ پنهان کردیم<br />به غارهایمان پناه بردیم<br /><br />هر چه از کوه بالاتر می رفتیم<br />گرسنگی بود که ما را بو می کشید<br />تشنگی بود که دنبالمان می آمد<br /><br />نان و دوغ می خوردیم<br />نان و کشک<br />نان و پیاز<br />نان و علف<br />نان مان تمام شد<br />فقط علف می خوردیم<br />علف ها هم خشکیدند<br /><br />گرسنه بودیم و تشنه و از کوه بالا می رفتیم<br />قالی نداشتیم، حصیر زیر پایمان را خوردیم<br />کفش های پاره مان را از گرسنگی خوردیم<br />پیراهن های مندرس مان را از فرط گرسنگی جویدیم<br />بالا می رفتیم به سمت قله<br />عاری از نام و نشان<br />عاری از کفش و لباس<br />مانند نوزادی به سوی زندگی می رفتیم<br /><br />میرزا کوچک خان نیستم ولی جنگلی ام<br />از سربداران نیستم ولی جنگلی ام<br />یعقوب لیث صفاری نیستم فقط یاغی ام من<br />حسن صباح نیستم من، فقط کوه نشینی عاصی ام<br />سیاهکل را ندیده ام فقط یک روستایی مبارزم<br />جنگلی ام، جنگلی ام<br /><br />حدیث ما جایی نوشته شده است<br />در انحنای خمیدگی سروها<br />در نقش و نگار ریز و در حاشیه ی قالی ها<br />سروهای ما هنوز در جایی ایستاده اند<br /><br />برف فراموشی مانند چادری سفید همه چیز را پوشانده بود<br />سرما و یخ همه چیز را منجمد کرده بود<br />و ما در درون غارهایمان کز کرده بودیم<br />دیگر همگی نئان درتال شده بودیم<br />چوب هایی که جمع کرده بودیم را آوردیم<br />سنگ ها را به هم کوبیدیم تا جرقه زد و آتش شد<br />کنار آتش جمع شدیم<br /><br />گرسنگی به ما فشار آورده بود<br />سروهای سوخته و بریده مان را آوردیم<br />برگ شان را خوردیم<br />و ریشه هایشان را زیر دندان جویدیم<br />می خواستیم زنده بمانیم<br />غارنشین و جنگلی ولی زنده<br />نئان درتال ولی باقی<br /><br />دنبال مان نگردید<br />ما گم نشده ایم<br />در همین نزدیکی هستیم<br />در انتهای غار تاریخ<br />ما جایی بوده ایم<br />در میان ورق های نانوشته و یا سوخته<br />در کنار چق چق سوختن ریشه های خشکیده<br />در پناه آتش ابدی<br />در دل صخره ها<br />در کنار هم<br />آن سوی دود و مه<br />ما هنوز هستیم</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030891573373057678-7807181200143581530?l=republicofsilence.blogspot.com' alt='' /></div>جمهوری سکوتhttp://www.blogger.com/profile/11738524515381247070noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8030891573373057678.post-37004821233587874452006-11-04T08:11:00.000-08:002006-11-13T15:24:29.196-08:00<div align="right"><a href="http://www.emarrakech.info/prana/photo/gal-94056.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://www.emarrakech.info/prana/photo/gal-94056.jpg" border="0" /></a> نشکن! نبر!<br />به صدای قلبت گوش کن<br />به صدای پرواز اندیشه ات تا دوردست ها<br />نشکن! نبر!<br />شکست تو شکستن بالهای من است<br />شکستن تو شکست روح من است<br />حالا که سبک تری پرواز کن!<br />حالا که در قفسی پروازکن!<br /><br />به هیچکس گوش نکن!<br />نه به صدای تاجران<br />و نه به صدای سیاستمداران<br />تو برای تجارت اعتصاب غذا نکرده ای<br />تو به امر سیاستمداران اعتصاب غذا نکرده ای<br />پس گوشت به آنها نباشد<br />تو بدهکار کسی نیستی<br />زندگی تو از آن توست<br /><br />ببر از هر چه مادی است<br />ببر از همه ی ترس ها<br />ببر از همه ی عاطفه ها<br />ببر از هر چه زمینی است<br /><br />به صدای قلبت گوش کن!<br />قلب تو زنده ترین قلب هاست<br />گوش کن به صدای زندگی<br />به پرواز پرنده ای از قفس بیندیش<br />و پرواز کن در آسمان آزادی!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030891573373057678-3700482123358787445?l=republicofsilence.blogspot.com' alt='' /></div>جمهوری سکوتhttp://www.blogger.com/profile/11738524515381247070noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8030891573373057678.post-51232586640348944052006-11-03T08:22:00.000-08:002006-11-13T15:25:09.875-08:00<a href="http://www.gaboneco.com/Pics/Actualite/1160677136-RSF.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://www.gaboneco.com/Pics/Actualite/1160677136-RSF.jpg" border="0" /></a><br /><div align="right">اکبر ده روز اعتصاب غذا یعنی چی؟<br />اکبر بیست روز اعتصاب غذا یعنی چی؟<br />اکبر یک ماه اعتصاب غذا یعنی چی؟<br />من هر وقت کمی ناهارم دیر می شود دلم ضعف می رود<br />ساعت چهار یا پنج بعدازظهر از گرسنگی دستهایم می لرزد<br />اکبر اعتصاب غذا اصلا یعنی چی؟ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030891573373057678-5123258664034894405?l=republicofsilence.blogspot.com' alt='' /></div>جمهوری سکوتhttp://www.blogger.com/profile/11738524515381247070noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8030891573373057678.post-51161031856946107552006-11-02T08:30:00.000-08:002006-11-13T08:39:11.284-08:00<div align="right"><a href="http://www.osteopatte.com/img/petition.gif"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://www.osteopatte.com/img/petition.gif" border="0" /></a> نامه ای بی نام به دستم رسیده است<br />نامه از من می خواهد که نام و امضایم را بگذارم<br />آن پایینش!<br /><br />نامه ای دیگر برایم فرستاده اند<br />نامه از تو می خواهد<br />که اعتصاب غذای خود را بشکنی<br />انگار تصمیمی گرفته شده است<br />انگار که جان تو بازی است<br />تصمیم آنها چنین است: بازی دیگر کافی است<br />تصمیم اینست: بازی بایست خاتمه پیدا کند<br /><br />همین چند روز پیش<br />همین ها نامه ای نوشتند<br />و از ما خواستند<br />که بین شیخ و شحنه<br />رییس قبیله را انتخاب کنیم<br />و چون بزرگ تر است<br />به او رأی دهیم<br /><br />از سفارت هم نامه ای داشتم<br />از من می خواستند<br />که در رأی گیری شرکت کنم<br />و در انتخابات شرکت فعال داشته باشم!<br /><br />نامه ی غریب دیگری<br />به دستم رسیده است<br />از زبان پسرکی که چند سال پیش<br />تکه تکه اش کردند!<br />نامه را پسرک مقتول امضا کرده است!<br />روحٍ پسرکٍ مقتول از تو می خواهد<br />که اعتصاب غذایت را بشکنی<br />نامه از من می خواهد که امضای پسرک مقتول را تأیید کنم<br />و امضایم رابگذارم<br />آن پایینش!<br /><br />نامه ای هم هست<br />خطاب به یکی از مقامات آمریکایی<br />و من که در این سالها دیده ام<br />دولت آزادیخواه آمریکا<br />مردم عراق و خلق افغانستان را<br />با آزادی و دموکراسی<br />چگونه بمب باران کرد<br />نامه را با احتیاط بسیار به کناری می گذارم<br />نامه از من می خواست که امضایم را بگذارم<br />آن پایینش!<br /><br />چندی پیش<br />نامه خنده داری<br />برایم فرستاده بودند<br />نیم صفحه انشا بود<br />و پایینش پنجاه تا اسم!<br />نامه از من می خواست که امضایم را بگذارم<br />پایینٍ پایینش!<br /><br />برایشان نوشتم که من<br />نویسنده ی کوچکی هستم<br />و نام کوچکی دارم<br />چیزهای کوچکی می نویسم<br />از دوران دبستان تاکنون<br />خودم همیشه به تنهایی<br />انشاهایم را می نویسم<br />و معمولا امضای کوچکم را می گذارم<br />پایین انشاهای کوچک خودم!<br /><br />من هنوز<br />به شکل کودکانه ای<br />در فکر اینم<br />که بکارت شناسنامه ی قرمزم<br />شرافت همه ی جهان است<br />و انتخاب نکردن هم نوعی انتخاب است<br />و من سال هاست که انتخابم را کرده ام<br />و قرنهاست که چیزی را به کسی توصیه نمی کنم<br />و مدتهاست که برای کسی تصمیم نمی گیرم<br />و دیگر اینکه من در ایران زندگی نمی کنم<br /><br />من به شکل ساده لوحانه ای<br />باز هم منتظرم مردم فکر کردن را بیاموزند<br />و برای همین با همه ی سخاوتی که دارم<br />از دادن فتوا به دیگران گریزانم<br />من هنوز با خوش خیالی غریبی بر این گمانم:<br />رأی دادن امری فردی و خصوصی است<br />و قرنها و دریاها فاصله است<br />بین تصمیمهای قبایل شیخ نشین<br />و نظرگاه آزادیخواهان و روز برقراری دموکراسی<br /><br />دوستان نادیده! پوزش!<br />دوستان ناشناس! معذرت!<br />نگارندگان نقابدار! معذرت!<br />دوستان بی نام مرا ببخشید!<br />کوچکی نام یک سیاه لشگر تاریخی<br />ممکن است از نام داری و نام آوری<br />و بزرگی تان بکاهد<br /><br />نظرم را هم نپرسید<br />من نظرگاه کوچکی دارم<br />درست به کوچکی خودم<br />بزرگان بزرگواری کنند<br />و این بنده ی ناچیز را ببخشند<br />ازکوچکی خودم شرمنده ام!<br />پوزش! پوزش!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030891573373057678-5116103185694610755?l=republicofsilence.blogspot.com' alt='' /></div>جمهوری سکوتhttp://www.blogger.com/profile/11738524515381247070noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8030891573373057678.post-62890149255431408832006-11-01T08:01:00.000-08:002006-11-13T10:12:50.127-08:00<div align="right"><a href="http://www.aleksandra-miarczynski.com/pomme%20poire%20&%20avocat.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://www.aleksandra-miarczynski.com/pomme%20poire%20&amp;%20avocat.jpg" border="0" /></a> اینجا کسی مرا نمی شناسد<br />اینجا کسی با من کاری ندارد<br />کمی دورتر زن و مردی با دو کودکشان نشسته اند<br />هیچ معلوم نیست که این پدر است که کودکش را بغل کرده است<br />و یا این کودک است که پدرش را در بغل گرفته است<br />آن یکی توی بغل مادرش به خواب رفته و مادرش در آرامش کتاب می خواند<br />قمری و کبک با جوجه هایشان در آشیانه<br />مادری با دختر نوجوانش مانند دو خواهر در پیراهن گلدار رکابی از برابرم می گذرند<br />آهو و غزال در کنار هم<br />دختر و پسری دست در گردن هم از آن سو می آیند<br />عشق و بغ بغوی دو کبوتر سپید<br />دختر و پسری شانه به شانه ی هم از این سویم می گذرند<br />دو خرگوش ناز، همبازی و با هم و دوشادوش<br />روی ماسه ها دراز می کشم<br />اینجا کسی از من نمی پرسد: چرا رنگ جورابهایت سبز کاهویی است؟<br />اینجا کسی از من نمی پرسد: چرا نقطه های پیراهنت نارنجی است؟<br />به آنها چه مربوط است که رنگهای من کدام اند؟<br />اینجا کسی از من نمی پرسد: چرا زیر ابرویت را برداشته ای؟<br />اینجا کسی از من نمی پرسد: چرا زیر ابرویت را برنمی داری؟<br />اینجا اگر زیر ابرویم را بردارم هیچکس نخواهد گفت: دختره پاک از دست رفت و خراب شد<br />اینجا اگر زیر ابرویم را برندارم هیچکس نخواهد گفت: به اون ابروهای برنداشته و ظاهر نجیبش نیگا نکن وضعش خرابه ها<br />اینجا هیچکس به من و تعداد موهای ابروی من کاری ندارد<br />اینجا هیچکس به من مثل سیب کرمو نگاه نمی کند<br />اینجا هیچکس به من مثل میوه لهیده و گاز زده شده نگاه نمی کند<br />اینجا کسی به من نگاه نمی کند<br /><br />سیبی که امروز خودم از درخت چیده ام را در میان دستانم می گیرم<br />سیبم را با دستمالی پاک می کنم و برق می اندازم و یک دفعه "قرچ!" گاز می زنم<br />اینجا کسی از من نمی پرسد: این سیب را از کجا گیر آورده ای؟<br />اینجا کسی نمی گوید: دخترک شلخته سیبش را نمی شوید<br />سیبم طعم خوشایند مردمان خوب را دارد<br />همان طعم خوب تمشکهای کنار جاده را<br /><br />اینجا گوشم به کسی بدهکار نیست و سیبم را با خیال راحت گاز می زنم<br />غروب که بشود گستاخی را به نهایت درجه میرسانم<br />میروم و بستنی قیفی میخورم<br />میروم تا دل به دریا بزنم و حتا درشکه سوار شوم<br />خنکای معطر بستنی را که از گلو فرو بدهم<br />هیچکس نخواهد گفت: دختره ی بی حیا رو ببین توی خیابون داره مثه بچه ها بستنی لیس می زنه<br />و سوار درشکه که بشوم<br />هیچکس نخواهد گفت: زنیکه ی خرس گنده رو ببین سوار درشکه شده و هیچ هم خجالت نمی کشه<br />اینجا کسی در بالای دماغه و یا سوار بر درشکه مرا نخواهد دید<br />اینجا هیچکس برایم پاپوش نخواهد دوخت<br />اینجا هیچکس نیست<br />اینجا هیچکس به من کاری ندارد<br />کنار جاده بستنی ام را که لیس بزنم هیچ خجالت نخواهم کشید<br />توی درشکه که بشینم هم همین طور<br />آنجا هم هیچ خجالت نخواهم کشید<br />و بدون این که از خجالت آب شوم موهایم را افشان خواهم کرد و به دست باد خواهم سپرد<br />بدون هیچ ترسی، سوار بر درشکه، جاده ی کناره ی دریا تا بالای دماغه را خواهم تاخت<br />بدون هیچ شرمی، در میان باد، از شادی با صدای بلند قهقهه خواهم زد<br />اینجا هیچکس نیست که بگوید: دختر خوب که قهقهه نمی زنه<br />اینجا هیچکس نیست که بگوید: دختر خوب نبایست بخنده<br />اینجا خودم خواهم بود<br />و کودکی له شده ام زیر پای سم های زور<br />اینجا خود خودم خواهم بود و هیچکس کودکی ام را با تسمه و شلاق و کمربند ادب نخواهد کرد<br />اینجا خود خودم خواهم بود و هیچکس بر گردن خواسته هایم قلاده ای چرمین نخواهد بست<br />اینجا خودم خواهم بود و کسی مانند اسب بر گرده ام سوار نخواهد شد<br />اینجا خودم خواهم بود و خود خودم<br />اینجا، در کنار مردمان خوب، همچون کودکی از نو شاد خواهم زیست<br />اینجاست که از ته دل می خندم<br />اینجاست که سیبی را برای حوا از درخت می چینم</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030891573373057678-6289014925543140883?l=republicofsilence.blogspot.com' alt='' /></div>جمهوری سکوتhttp://www.blogger.com/profile/11738524515381247070noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8030891573373057678.post-1004500324400019942006-10-31T08:52:00.000-08:002006-11-13T15:55:10.644-08:00<div align="right"><a href="http://newsimg.bbc.co.uk/media/images/41732000/jpg/_41732024_women_crowd_ap203.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://newsimg.bbc.co.uk/media/images/41732000/jpg/_41732024_women_crowd_ap203.jpg" border="0" /></a> از پیش به ما چراغ سبز داده بودند<br />همه برای شرکت در این نمایش آماده بودند<br />زن ها و دوربین ها و پلاکاردها و اشعار متن<br />عکاس ها: در پشت دوربین هایشان آماده بودند<br />کارگردان: جایی در آن پس پشت ها بود<br />سناریو را با هم مرور کرده بودیم<br />زمان: چند روز مانده به انتخابات ریاست جمهوری<br />مکان: استادیوم ورزشی آزادی یا دانشگاه یا پادگان<br />بازیگران: سی و سه زن جوان روزنامه نگار اصلاح طلب مانند سی و سه پرنده سرگردان در جستجوی سیمرغ یا دکتر معین<br />پلاکاردها را فقط برای عکس گرفتن به همراه آورده بودیم<br />اکشن! :<br />فرمان حرکت داده شد<br />و ما حرکت کردیم<br /><br />ما گفتیم: ما آزادی نمی خواهیم<br />ما گفتیم: آزادی از سر ما زیاد است<br />ما گفتیم: ما مشکل مان حجاب نیست<br />ما گفتیم: ما در روزنامه هایمان هم نوشته ایم<br />که در سرتاسر کشور زن خیابانی نداریم<br />و اگر هم داریم دولت به آنها سر و سامان می دهد<br />ما حتا نوشته ایم که دولت به زنان خیابانی کهنسال سرپناهی می دهد<br />و به جوانترهایشان وام قرض الحسنه<br />ما گفتیم: ما حق سفر کردن نخواستیم<br />ما گفتیم: ما حق کار کردن نخواستیم<br />ما حق طلاق هم نخواستیم<br />و همینطور حق دایگی بچه های خودمان راهم نخواستیم<br />ما گفتیم: حق و حقوق برابر با مردان نخواستیم<br />ما از همان اولش گفتیم: ما نیمه ای بیش نیستیم<br />از نیمه ای دیگر منظورمان همین است دیگر<br />ما نیمی از حق انسان را طلب کردیم<br />انتخابات در راه بود<br />و جام جهانی در پیش<br />ما از فوتبال شروع کردیم<br />ما شاعرانه گفتیم ما نیمه ی دیگر هستیم و ما هم حق دیدن داریم<br />ما فریاد کشیدیم<br />که آزادی برای جامعه ما هنوز زود است<br />ما از آزادی همین استادیومش را می خواهیم<br />و ما فقط به عنوان یک شهروند می خواهیم فوتبال تماشا کنیم<br />و به عنوان حقوق شهروندی مان فقط می خواهیم شاهد بازی ایران و بحرین در جام جهانی باشیم<br />ما گفتیم: ما بلیط خریده ایم<br />ما بلیط خریده بودیم<br />ما بایست مسابقه را ببینیم<br />ما فقط می خواهیم مسابقه ببینیم<br />کارگردان علامت داد: کات!<br />ایران به جام جهانی راه یافت<br />آنهم با یک گل به هیچ<br />ما نیمی از مسابقه را دیدیم<br />ما در تاریخ خواهیم ماند<br />ما برای ماندن در تاریخ عکس های زیادی انداخته ایم<br />: کات!کات!<br />پیش از ما هیچ زنی به عقلش نرسیده بود که بلیط مسابقه بخرد<br />پیش از ما هیچ زنی به مغزش خطور نکرده بود که در تاریخ بماند<br />تاریخ منتظر ما سی وسه نفر نشسته بود<br />پیشاپیش به ما چراغ سبز داده اند<br />و یک ندای غیبی همیشه حامی ماست<br />ما را باز هم بر صحنه های تاریخی خواهید دید<br />فعلا خدانگهدارتا برنامه ی بعدی</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030891573373057678-100450032440001994?l=republicofsilence.blogspot.com' alt='' /></div>جمهوری سکوتhttp://www.blogger.com/profile/11738524515381247070noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8030891573373057678.post-28543749078063184662006-10-30T08:40:00.000-08:002006-11-13T15:37:38.647-08:00<div align="right">داوود ایرانی است<br />ماریا همسر داوود آلمانی است<br />ما همگی در آلمان هستیم<br />داوید حق رأی ندارد<br />ماریا حق رأی دارد<br />داوود می آید توی کارگاه<br />قاه قاه می خندد و می گوید کورخوانده اند که به من حق رأی نداده اند<br />توی خانه مان این منم که تصمیم می گیرم<br />توی خانه مان این منم که به زنم می گویم پاسپورتش را ببرد و به چه کسی رأی بدهد<br />زن که از خودش نظری ندارد<br />زن که روی حرف مردش حرف نمی زند<br />داوود قاه قاه می خندد<br />ما همگی قاه قاه می خندیم<br />ما همگی در آلمان هستیم</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030891573373057678-2854374907806318466?l=republicofsilence.blogspot.com' alt='' /></div>جمهوری سکوتhttp://www.blogger.com/profile/11738524515381247070noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8030891573373057678.post-73906366497171749772006-10-29T08:46:00.000-08:002006-11-13T16:31:39.476-08:00<div align="right"><a href="http://www.cmaq.net/files/12647.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://www.cmaq.net/files/12647.jpg" border="0" /></a> امسال هیجده تیر در میدان باستیل<br />هشت شب هوا هنوز روشن است<br />چند پلیس توی ماشین نشسته اند و از دور ما را می پایند<br />هنوز میز آماده نیست<br />هنوز شعارها و پلاکاردها را نچسپانده اند<br />ساعت هشت شب است<br />باد می آید<br />بیست و چند نفرهستیم<br />جوان ترین مان پنجاه ساله است<br />موهای بیشترمان سفید است<br />سوز می آید<br />ساعت نه شده است<br />حالا حالاها طول خواهد کشید تا پرچم ها را آویزان کنند<br />حالا حالاها طول خواهد کشید تا بلندگو را وصل کنند<br />حالا حالاها طول خواهد کشید تا میز را بچینند<br />سی نفری هستیم ولی تا ساعت ده سیصد نفر نخواهیم شد<br />ماشین پلیس دوری می زند و دور می شود<br />سوز سردی می آید<br />و من احتیاج به فنجانی قهوه داغ کنار یک بخاری گرم را دارم<br />بعدش هم که گرمم شد احتمالا یک پیتزای جانانه با نیم بطری شراب سنت امیلیون دلتنگی ام را تسکین خواهد داد<br />فقط باید از روی این نیمکت برخیزم و راه بیفتم<br />حالا حالاها طول خواهد کشید تا بتوانم از جایم بلند شوم<br />امان از این آرتورز لعنتی!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030891573373057678-7390636649717174977?l=republicofsilence.blogspot.com' alt='' /></div>جمهوری سکوتhttp://www.blogger.com/profile/11738524515381247070noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8030891573373057678.post-35241728586370023972006-10-28T10:32:00.000-07:002006-11-13T16:33:35.964-08:00<div align="right">همیشه زمان مانند نیزاری<br />از تنت می گذشت<br />اما<br />تو<br />با قامتی بلند و چتری در دست<br />همچون قارچی<br />زیر باران راه می رفتی<br />در<br />انتهای آبخانه ی غربت<br />پیش می رفتی<br />و<br />مدام بارانی از زمان<br />و<br />رگباری از لحظه ها<br />بر سرت فرو می ریخت<br /><br />تو بی وقفه می نوشتی<br />و<br />باران خاطراتت را می شست<br />از ذهن<br /><br />تو بی وقفه می نوشتی<br />و<br />باران خاطراتت را می کشت<br />در ذهن<br /><br />بی درنگ می نوشتی<br />تا فراموش نکنی<br />تا به خاطر بسپاری<br /><br />می نویسی<br />تا در خاطره ها بمانی<br /><br />مسافرنامه ای می نویسی<br />و<br />همیشه مسافر می مانی</div><div align="right">______________</div><div align="right"><span style="font-size:78%;">برای بزرگمرد اندیشه، شاهرخ مسکوب</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030891573373057678-3524172858637002397?l=republicofsilence.blogspot.com' alt='' /></div>جمهوری سکوتhttp://www.blogger.com/profile/11738524515381247070noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8030891573373057678.post-52169477443186917522006-10-27T09:05:00.000-07:002006-11-13T16:04:54.312-08:00<div align="right"><a href="http://www.dowdani.net/fotos/Pasargad.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://www.dowdani.net/fotos/Pasargad.jpg" border="0" /></a> نگران کدامیک باشم؟<br />نگران برقراری حکومت طاعون؟<br />و یا نگران شیوع بیماری وبا؟<br />سوگوار خفتگان خاوران باشم؟<br />یا داغدار زنده زنده زیر آوار رفتن اهالی بم؟<br />در اندوه ویران شدن ارگ بم باقی بمانم؟<br />یا نگران تخریب بیستونم باشم؟<br />و یا دلشوره ی ویرانی طاق بستانم را داشته باشم؟<br />می گویند آب در دشت مرغاب انداخته اند تا در آن سد بسازند!<br />اکنون نگران غرق شدن پاسارگاد باشم؟<br />و یا جنگ...؟<br />تاریخ من کجایی؟<br />ای گذشته ی من،<br />ای بازمانده من،<br />ای میراث من،<br />به کجا آواره شده ای؟<br />جام بهرام گورم را در لوور؟<br />هنر هفت هزار ساله ی ایرانیان را در گاندٍ بلژیک؟<br />آثار مادها در موزه گریشمن؟<br />هنر ساسانیان در سوئیس؟<br />ستون های تخت جمشیدم تا "برتیش موزیوم" سفر کرده است!<br /><br />قدیمی ترین کتیبه هایم...؟<br />کتیبه ی داریوش!<br />گه گاه به خطوط میخی اش در لوور سر می زنم<br />ای میراث در به در !<br />برای دیدنت به کجا روی بیاورم؟<br />تاریخ در به در شده ام!<br />من تاریخ در به دری ام یا تو؟<br />من کتیبه ای در هم شکسته ام یا تو؟<br />ای میراث در به دری<br />ترا کی و کجا از نو بازیابم؟ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030891573373057678-5216947744318691752?l=republicofsilence.blogspot.com' alt='' /></div>جمهوری سکوتhttp://www.blogger.com/profile/11738524515381247070noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8030891573373057678.post-42326335857143311842006-10-26T09:07:00.000-07:002006-11-13T15:37:02.054-08:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger2/6798/980333444015265/1600/Stoning-vignette.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger2/6798/980333444015265/200/Stoning-vignette.jpg" border="0" /></a><br /><div align="right">گفتند: بپوشانید مویتان را<br />فریاد زدند: پنهان کنید روی تان را<br />داد کشیدند: ببرید آن صدایتان را<br />به ما گفتند: "یا روسری یا توسری!"<br />و ما توسری خوران لچک به سر شدیم<br /><br />آنقدر توی سرمان زدند که...<br />آنقدر لچک به سر کردیم که...<br /><br />دیگر نمی گوییم: نزیند<br />بلکه می گوییم: محکم نزیند<br />دیگر نمی گوییم: سنگسار نکنید<br />بلکه می گوییم: زیاد سنگسار نکنید<br />دیگر هیچ نمی گوییم: نکشیدشان<br />بلکه می گوییم: آهسته و آرام بکشیدشان<br />ما می گوییم: پیش از کشتن شکنجه شان ندهید<br />ما می گوییم: به نام قانون کشوری کمتر زجرشان بدهید<br /><br />ما نمی گوییم: روسپیگری را از بین ببرید<br />بلکه می گوییم: صیغه را رایج کنید<br />هر مردی پولش را دارد نرخش را بپردازد<br />و هر که بامش بیشتر، برفش بیشتر<br />ما برای هر مشکل اجتماعی راه حل شرعی غنی شده ای یافته ایم<br /><br /><br />ما همگی حقوقدانیم<br />ما به قانون مدنی کشور معتقدیم<br />ما می خواهیم قانون مدنی به درستی اجرا شود<br />ما دیگر هیچ نمی گوییم: دار نزنید!<br />ما واقعگرا هستیم و می گوییم: دار نزدن مخصوص کشورهای متمدن است<br />ما فعلاً همین قانون دار زدن را اصلاح می کنیم<br />می گوییم: او کودک است فعلاً دارش نزنید<br />می گوییم: آن دختر شانزده ساله را پس از دار زدن به اتهام زنا،<br />لطفاً چهل و پنج دقیقه بالای جرثقیل نگه ندارید<br /><br />ما مدتهاست که دیگر نمی گوییم: برابری، برابری<br />بلکه فقط می گوییم: فقط مسابقه... فقط فوتبال... ما هم فقط تماشاچی<br />ما لچک سفیدهای واقعگرا همه جا هستیم<br />ما لچک سفیدها در تاریخ خواهیم ماند<br /><br />ما از شما داور محترم تقاضا داریم<br />که انتقامجویی نکنید<br />و قانون را به درستی اجرا کنید<br />ما در این لحظه به جهانیان اعلام می کنیم<br />که سنگهای غنی شده ای کشف کرده ایم<br />با ابعاد کاملاً شرعی و مناسب برای پرتاب<br />و با قابلیت بسیار برای زجرکش کردن مجرمان زناکار<br />ما به زودی این سنگها را به جهان صادر خواهیم کرد<br />دنیا باید منتظر سنگهای ما باشد<br /><br />ما لچک سفیدها بارها اعلام کرده ایم<br />که سکوت پیشه نمی کنیم<br />ما با فریاد بلند به جهان اعلام می کنیم<br />که لچکهای سفیدمان همیشه توی کیف مان است<br />و ما هرگز دست از مبارزه مان برنخواهیم داشت<br />ما منتظر اشاره ای هستیم تا آنها را به سر کنیم<br />و هورا بکشیم برای هر فوتبالیستی که توپش را گل کرد و<br />برای هر کس که سنگش را محکم تر انداخت<br />و فقط سنگ تیم خود را به سینه بزنیم<br />و هر چیزی را به اسم خود تمام کنیم<br /><br />امروز را بیایید تا با هم برویم تماشای مسابقه...<br />حالا بایست برویم به تماشای فوتبال...<br />الان بیایید همگی برویم تماشای سنگسار</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030891573373057678-4232633585714331184?l=republicofsilence.blogspot.com' alt='' /></div>جمهوری سکوتhttp://www.blogger.com/profile/11738524515381247070noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8030891573373057678.post-52300607921552581832006-10-25T09:09:00.000-07:002006-11-13T15:29:09.064-08:00<div align="right"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger2/6798/980333444015265/1600/134856_orig.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger2/6798/980333444015265/200/134856_orig.jpg" border="0" /></a> شعر امروز ایران، خبری از یک روزنامه است<br />آینده ایران، پرونده‌ای در آژانس بین‌المللی اتمی است<br /><br />احمد رضا احمدی در سی‌سی‌یو بستری است<br />محمود احمدی نژاد، مردی از میان مردم است<br /><br />زنی از زنان کشورم محمود احمدی نژاد را زاییده است<br />زنی از زنان کشورم احمدرضا احمدی را پرورده است<br /><br />فروغ فرخ زاد به احمدرضا احمدی، نامه ای نوشته است.<br />احمد‌رضا احمدی با آن نامه‌ در تاریخ ادبیات خواهد ماند<br /><br />محمود احمدی نژاد احساسات دوگانه‌ای را در مردم برمی‌انگیزد<br />محمود احمدی‌نژاد ششمین رئیس جمهور ایران شد<br /><br />شعری از احمدرضا احمدی در کنار شاعران بزرگ دوران چاپ شد<br />احمدرضا احمدی شاعر بزرگی شد<br /><br />محمود احمدی‌نژاد با نخبگان ایرانی مقیم آمریکا دیداری داشت<br />محمود احمدی‌نژاد در مجمع عمومی سازمان ملل، سخنانی ایراد کرد<br /><br />احمدرضا احمدی برای کودکان شعر می گوید<br />از احمدرضا احمدی به تازگی چند کتاب کودکان چاپ شده است<br /><br />محمود احمدی‌نژاد گفت: اسرائیل باید از روی نقشه‌ ی جهان حذف شود<br />محمود احمدی‌نژاد گفت: حاضرم برای انتقال اسرائیل به اروپا یا آمریکا کمک کنم<br /><br />احمد‌رضا احمدی را در فیلمی از داریوش مهرجویی ببینید<br />صدای احمد‌رضا احمدی را در فیلمی از رخشان بنی‌اعتماد بشنوید<br /><br />محمود احمدی‌نژاد و انرژی هسته‌ای<br />دکتر محمود احمدی نژاد در سفرش به آمریکا ناگهان نوری را دیده است<br />نور به سمتش آمده و او را احاطه کرده است!!!<br /><br />احمد‌رضا احمدی خواستار بیمه برای نویسندگان شد<br />محمود احمدی نژاد خواستار غنی سازی اورانیوم شد<br /><br />احمد‌رضا احمدی هرگز از آزادی بیان سخن نگفت<br />محمود احمدی نژاد هرگز از آزادی بیان سخن نگفت<br />احمدی و احمدی<br /><br />محمود احمدی‌نژاد تأسف خود را نسبت به حوادث غم بار توفان کاترینا به مردم آمریکا ابراز کرد<br />محمود احمدی‌نژاد به مردم ایران گفت: به زودی برایتان خبرهای خوش هسته ای خواهم داشت<br /><br />نوار جدیدی از صدای احمد‌رضا احمدی تهیه شد<br />فیلمی درباره احمد‌رضا احمدی ساخته شد<br /><br />محمود احمدی‌نژاد کاریکاتور دوست ندارد<br />محمود احمدی نژاد اس. ام. اس. دوست ندارد<br /><br />ماهور دختر احمد‌رضا احمدی شعر نوشت<br />ماهور احمدی شعر دیگری نوشت<br /><br />محمود احمدی‌نژاد و افسانه‌ی هولوکاست<br />احمدی‌نژاد و احمدی‌نژاد<br /><br />عکس دکتر محمود احمدی نژاد را در لباس بلوچی ببینید<br />احمد رضا احمدی در آی سی یو بستری شد<br /><br />احمد رضا احمدی سرفه می زند<br />احمد‌رضا احمدی قلبش درد گرفت<br /><br />دکتر محمود احمدی‌نژاد در مورد استفاده صلح‌آمیز از انرژی هسته‌ای سخنانی فرمود<br />دکتر احمدی‌نژاد تقارن اربعین حسینی با نوروز را گرامی داشت<br /><br />احمدرضا احمدی طنزپرداز است<br />احمد رضا احمدی برای کودکان کتاب دیگری نوشت<br /><br />دکتر محمود احمدی نژاد مقالاتی در زمینه های سیاسی و اقتصادی را به رشته تحریر درآورده است<br />احمدرضا احمدی به جوانان توصیه کرد که در تعطیلات نوروز کتاب‌های خودم را بخوانید<br /><br />محمود احمدی‌نژاد وبلاگ نويس شد<br />احمد‌رضا احمدی به جوانان توصیه کرد که سیگار نکشند<br /><br />دکتر محمود احمدی‌نژاد تجربیاتی در زمینه روزنامه نگاری داشته است<br />محمود احمدی نژاد گفت: از فردا ادبیات ما در گفتگو با دنیا تغییر خواهد کرد<br /><br />احمدرضا احمدی در روز تولدش بی حوصله است<br />محمود احمدی نژاد از نویسندگان خواست که حقایق ایران زمین را بنویسند<br /><br />محمود احمدی نژاد به جورج بوش نامه ای نوشت<br />محمود احمدی نژاد در تاریخ خواهد ماند</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030891573373057678-5230060792155258183?l=republicofsilence.blogspot.com' alt='' /></div>جمهوری سکوتhttp://www.blogger.com/profile/11738524515381247070noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8030891573373057678.post-77728224762115132022006-10-24T10:35:00.000-07:002006-11-13T16:27:08.306-08:00<div align="center"><a href="http://www.iran-emrooz.de/imag1/khiabani.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.iran-emrooz.de/imag1/khiabani.jpg" border="0" /></a> <strong><span style="font-size:130%;">زیر چراغ های برق<br /></span></strong><br /><div align="right"><br />کور اند لابد!<br />در تاریکی اند<br />چشم شان نمی بیند<br />که زیر هر تیر چراغ برق<br />زنی ایستاده است؟<br /><br />دختران شب<br />دختران سرگردانی<br />دختران تنگدستی<br />دختران تن فروشی<br />دوشیزگان دست بسته<br />باکرگان دهان بسته<br />زنان پای بسته<br />در بازارهای آدم فروشی فجیره<br /><br />دخترکان<br />مهریه و کابین تان کو؟<br />شیربهای تان چندست؟<br />دختران تن فروشی<br />پستانهای کال تان را<br />کیلویی چند خواهند فروخت؟<br />دل های مضطرب تان سیری چند؟<br />جگرهای خونین تان کیلویی چند؟<br />مردمک های هراسان تان مثقالی چند؟<br />لبان لرزان تان جفتی چند؟<br />پوست آفتاب مهتاب ندیده تان را؟<br />روزها و شبان بیگاری تان را؟<br />بوسه های نرسیده تان چند؟<br />نرخش؟<br />بهایش؟<br />قیمتش؟<br />چندست؟<br />چند؟<br /><br />آی دگوری با توام! -<br />قیمت سیگارت چند است؟<br />پول تاکسی ات چند است؟<br />کرایه ماشینت چند؟<br />با تو ام آکله!<br />چند می گیری؟<br />می شود بعدش دوباره هم بکنم؟<br />خوب بخوریش ها! میخوریش؟<br />به همان قیمت؟<br />رفیقم هم هست!<br />به همان قیمت؟<br /><br />دختران شب<br />دختران تنگدستی<br />دختران تن فروشی<br />شب دراز است<br />هنوز سپیده نرسیده<br />چند تا؟<br />هنوز سپیده خود را نشان نداده<br />چند چور؟<br />سپیده پیدایش نیست<br />چندبار؟<br />شب دراز است<br />چند؟<br /><br />دختران شب<br />دختران تاریکی<br />دختران ننگ<br />دختران رسوایی<br />دختران فرار<br />دختران بی خانمانی<br />هرگز فروشندگان تان را دیده اید<br />در روشنایی<br />زیر تیر چراغ برق؟<br />آیا آنها را دیده اید<br />در کنار همسران شان<br />در کنار دختران شان<br />این برده فروشان محترم را<br />واسطه های نجیب را<br />خریداران شبانه تان را<br />با نگاهی سر به زیر و نجیب؟<br />دیده اید<br />چگونه<br />این مردمان نجیب<br />تقسیم می کنند بسته های اسکناس را<br />بین همکاران خود؟<br />دیده اید چگونه نثارتان می کنند<br />دشنام هایشان را؟<br />چندست چند؟<br />سهم تان دختران شب؟<br />دستمزدتان دختران تنگدستی؟<br />سهم تان از تن فروشی؟<br /><br />دختران شب<br />گیسوان شبق گونه تان چند؟<br />پرسیدم: متری چنداست این گیسوان؟<br /><br />دختران تنگدستی<br />دختران تن فروشی<br />تان؟ بوسه چندست<br />چندست پستان تان؟<br />کپل های گردتان؟ چندست<br />پر و پاچه تان چند؟<br />ران های گوشت آلودتان؟<br />آن حفره ی داغ؟<br />آن پناهگاه گرم؟<br />چندست قیمتش؟<br /><br />دخترک -<br />تو جای دخترم هستی<br />فرو رفتن در تو<br />فرو رفتن من است در کودکی<br /><br />بانو -<br />جای خواهرم هستی<br />فرو رفتن در تو<br />فرو رفتن جنینی<br />در زهدان مادری است<br /><br />خواهر -<br />من زن و بچه دارم<br />هنوز رنگ تن زنم را ندیده ام<br />آخه اون فرق دارد<br />مگر آدم با زن خودش هم...؟<br /><br />آبجی -<br />ارزن تر حساب کنین<br />آخه بچه شیرخوره دارم<br />بایست تو این گرونی پول پوشک و شیر خشک بدم<br /><br /><br />مایع داغ<br />فواره های جوشان<br />تاولی ترکیده<br /><br />کیف خود و باقی هیچ!<br />با آن چرک تاریخی<br />به تو تزریق می کنند<br />مرگ را!<br /><br />آهای با توام! -<br />نازنازی!<br />ملوسک!<br />عروسک!<br />جیگر!<br />زیبا!<br />خانوم!<br />آهای با توام جنده!<br />چندست قیمتت؟<br />چند؟<br /><br />چه چیزها<br />که ندیده است!<br />چشمان شرقی تان<br />چه حرفها<br />که نشنیده است!<br />گوشهای تیزتان<br />نبایست<br />نبایست بر زبان بیاورید!<br />خیلی حرفها را!<br />دستان کوچک پینه بسته تان<br />چه چیزی را چنگ می زند؟<br /><br />از چند؟<br />از چند پای بند<br />خواهد گریخت؟<br />گام های بادپای تان<br />دختران تنگدستی<br />دختران تن فروشی<br />چه جاها که<br />اجازه ندارید پای بگذارید!<br />کفنی<br />چادری بر سرتان انداخته اند<br />شما را مانند عروسکی<br />در وسط بازار به حراج گذاشته اند!<br />دیدگان شما<br />چه فردایی در پیش رو دارد؟<br />راستی قیمت چشمان غمگین شرقی تان<br />چند است؟چند؟ جفتی<br /><br />کنیزی خواهید شد برای مهاراجه ای؟<br />و یا<br />چندمین زن در حرم شیخی در خلیج؟<br /><br />اینست آزادی و تساوی برای زن؟<br />از یک طرف بهتان<br />و از هر سو<br />باران سنگ!<br /><br />بهار امسال شهرداری<br />غوغا کرده است<br />شهر را گل باران کرده است<br />در سرتا سر شهر<br />گل کاشته اند و باغچه کاشته اند<br />کاشته است مانند درختان<br />دختران را در خیابان های شهر<br />بلوار ایجاد کرده اند با روسپیان!<br />( ببخشید! ما روسپی نداریم)<br />بلوار ایجاد کرده اند با زنان خیابانی!<br /><br />کشاورزی شان بسیار پیشرفته است<br />صنعت شان:<br />کشت و پرورش دخترکان تنگدستی<br />در زیر چراغ های برق<br /><br />شنیده اید که می گویند:<br />خودت را ارزان نفروش!<br />انگار در آن مرز پر گهر<br />از کودکی برای فروش<br />پرورشت می دهند<br /><br />دختران بی پناهی<br />دختران تنگدستی<br />دختران تن فروشی<br />کجا خواهید رفت؟<br />به خیابان ها<br />مانند درختی<br />در میان پارک ها<br />یا به زیر تیرهای چراغ برق؟<br />بهای نجابت تان<br />چندست؟<br />چند؟ بهای نانجیبی تان<br /><br /><br />آیا هرگز<br />دیده اید<br />آدم فروشان نجیب را<br />واسطه های پاکیزه را<br />خریداران خانواده دار و سر به زیر را<br />در حال داد و ستد؟<br /><br />تیرهای چراغ برق<br />در سرتاسر شهر<br />چند تا است؟ چند؟</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030891573373057678-7772822476211513202?l=republicofsilence.blogspot.com' alt='' /></div>جمهوری سکوتhttp://www.blogger.com/profile/11738524515381247070noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8030891573373057678.post-56009811187862547332006-10-23T09:13:00.000-07:002006-11-13T15:27:30.031-08:00<div align="right"><a href="http://www.alefbe.com/ZibaKazemi6.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://www.alefbe.com/ZibaKazemi6.jpg" border="0" /></a> قیژ! قیژ!<br />صدای اره می‌آمد<br />ضربه شدید بود<br />گذشته و آینده و حال به هم برمی‌خوردند<br />دنیا دور سرم می چرخید<br />داشتند تنم را اره می کردند<br /></div><div align="right"><br />قیژ! قیژ!<br />مرا به تخت بسته بودند</div><br /><br /><div align="right"><br />قیژ! قیژ!<br />اره تبدیل به باتون شد<br />باتون در تنم فرو رفت<br />باتون دست کسی بود که مدام می‌گفت: خانوم شاروخی<br />صدایش را لوند می کرد و می‌گفت: خانوم کاظمی<br />من خانوم کاظمی نبودم<br />من زیبا بودم<br />زهرا بودم<br />و منیر<br />و<br />و صدیقه</div><br /><br /><div align="right"><br />قیژ! قیژ!<br />باتون و اره می‌رفتند و می‌آمدند</div><br /><br /><div align="right">و من فقط حفره ای بودم<br /></div><br /><br /><div align="right">صدای آشنا می‌گفت: تو فقط یه جنده‌ای! و جنده‌ها اسم ندارند!<br />قیژ! قیژ!<br /></div><br /><br /><div align="right">دنیا دور سرم می چرخید<br />سرم پر از خون و ضربه و تصویر بود<br />دوربینم را گرفته بودند<br />از میان دهان خون‌آلودم چیزی گفتم<br />قیژ! قیژ!<br /></div><br /><br /><div align="right">نامفهوم بود<br />گفته بودم: جنده مادرت است که جانوری مثل ترا پس انداخت</div><br /><br /><div align="right"><br />قیژ! قیژ!<br />بوی ماهی و سیر و پیاز می داد و لهجه‌ی شمالی داشت<br />مادرش چه گناهی داشت؟<br /></div><br /><br /><div align="right">قیژ! قیژ!<br />دهانش همیشه در حال نشخوار چیزی بود<br />آیا مادرش می‌دانست؟<br /></div><br /><br /><div align="right">قیژ! قیژ!<br />همیشه توی صورتم آروغ می زد<br />نقابش را که برداشت</div><br /><br /><div align="right"></div><br /><br /><div align="right">قیژ! قیژ!</div><br /><br /><div align="right">- ای وای این تو بودی؟</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030891573373057678-5600981118786254733?l=republicofsilence.blogspot.com' alt='' /></div>جمهوری سکوتhttp://www.blogger.com/profile/11738524515381247070noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8030891573373057678.post-58604328874182063712006-10-22T09:28:00.000-07:002006-11-13T15:31:13.580-08:00<a href="http://www.artenexil.net/11%2004%2005%20%20c-p-fest-cine_fichiers/image001.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://www.artenexil.net/11%2004%2005%20%20c-p-fest-cine_fichiers/image001.jpg" border="0" /></a><br /><div align="right">روزی شبیه امروزها<br />خیلی راحت<br />مرا کشتند<br />و بعد گفتند تقصیر خودش بود<br />از بس کله شق بود<br />سرش را با شتاب زد به طاق ماشین<br />و من هنوز سرم درد می کند</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030891573373057678-5860432887418206371?l=republicofsilence.blogspot.com' alt='' /></div>جمهوری سکوتhttp://www.blogger.com/profile/11738524515381247070noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8030891573373057678.post-21023598308723413902006-10-21T09:32:00.000-07:002006-11-13T15:29:54.465-08:00<a href="http://www.rozanehmagazine.com/SeptOct.03/vzahra.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://www.rozanehmagazine.com/SeptOct.03/vzahra.jpg" border="0" /></a><br /><div align="right">از صدای تازیانه بر کف پایم<br />از صدای شلیک واژه به سوی مغزم<br />از صدای پاره شدن خلوت و حریم جانم<br />از صدای خرد شدن استخوانهایم<br />روانم درد می کند</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030891573373057678-2102359830872341390?l=republicofsilence.blogspot.com' alt='' /></div>جمهوری سکوتhttp://www.blogger.com/profile/11738524515381247070noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8030891573373057678.post-21616854200103508392006-10-20T09:36:00.000-07:002006-11-13T15:31:36.739-08:00<a href="http://www.shabakeh.de/allg/April_05/ziba2.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://www.shabakeh.de/allg/April_05/ziba2.jpg" border="0" /></a><br /><div align="right"><a href="http://www.rozanehmagazine.com/MayJune05/Ziba.jpg"></a>توی خواب هایم زنی مدام کمک می خواهد </div><div align="right">و نه! نه! و نع! می گوید<br /></div><br /><div align="right"></div><div align="right">بیدار که می شوم </div><div align="right">دو سه سالیست که زن مرده است</div><br /><div><br /><br /></div><br /><div align="right">و شقیقه های من هنوز از صدای ضجه هایش تیر می کشد </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030891573373057678-2161685420010350839?l=republicofsilence.blogspot.com' alt='' /></div>جمهوری سکوتhttp://www.blogger.com/profile/11738524515381247070noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8030891573373057678.post-82565231310561357392006-10-19T09:43:00.000-07:002006-11-13T16:01:47.023-08:00<a href="http://www.zibakazemi.org/photod/gallerym.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://www.zibakazemi.org/photod/gallerym.jpg" border="0" /></a><br /><div><div align="right">توی خواب هایم زنی مدام کمک می خواهد و نه! نه! و نع! می گوید<br />بیدار که می شوم دو سه سالی از مرگم گذشته است<br />زن همچنان جیغ می کشد<br />و شقیقه های من هنوز تیر می کشد </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030891573373057678-8256523131056135739?l=republicofsilence.blogspot.com' alt='' /></div>جمهوری سکوتhttp://www.blogger.com/profile/11738524515381247070noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8030891573373057678.post-21875763847390810622006-10-18T09:45:00.000-07:002006-11-13T15:32:14.790-08:00<div align="right">توی خواب هایم زنی مدام کمک می خواهد و نه! نه! و نع! می گوید<br />بیدار که می شوم دو سه سالی از قتل زن گدشته است</div><div align="right">و شقیقه های من هنوز تیر می کشد </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030891573373057678-2187576384739081062?l=republicofsilence.blogspot.com' alt='' /></div>جمهوری سکوتhttp://www.blogger.com/profile/11738524515381247070noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8030891573373057678.post-76899065504574411782006-10-17T09:47:00.000-07:002006-11-13T15:35:18.175-08:00<div align="right">توی خواب هایم زنی مدام جیغ می کشد<br />بیدار که می شوم زن دیگر مرده است<br />ناگهان جیغ می کشم</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030891573373057678-7689906550457441178?l=republicofsilence.blogspot.com' alt='' /></div>جمهوری سکوتhttp://www.blogger.com/profile/11738524515381247070noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8030891573373057678.post-30853025094641400102006-10-16T09:48:00.000-07:002006-11-13T15:33:47.023-08:00<div align="right">صدای جیغ<br />صدای ضربه ها </div><div align="right">خوابهایم تیر می کشد</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030891573373057678-3085302509464140010?l=republicofsilence.blogspot.com' alt='' /></div>جمهوری سکوتhttp://www.blogger.com/profile/11738524515381247070noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8030891573373057678.post-17861919278651928802006-10-15T09:50:00.000-07:002006-11-13T15:33:22.530-08:00<div align="right">بنگ<br />تق<br />جیغ<br />سرم گیج می رود</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030891573373057678-1786191927865192880?l=republicofsilence.blogspot.com' alt='' /></div>جمهوری سکوتhttp://www.blogger.com/profile/11738524515381247070noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8030891573373057678.post-51341410783976309612006-10-14T09:52:00.000-07:002006-11-13T15:34:55.920-08:00<a href="http://www.zibakazemi.org/photod/contactziba.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://www.zibakazemi.org/photod/contactziba.jpg" border="0" /></a><br /><div align="right">واژه مانند سنگی به سوی گیجگاهم پرتاب می شود<br />واژه سنگ می شود<br />سنگ واژه می شود<br />ناگهان بارانی از سنگ به سویم روان می شود<br />از خواب که بیدار می شوم<br />سرم شکسته است و درد می کند</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030891573373057678-5134141078397630961?l=republicofsilence.blogspot.com' alt='' /></div>جمهوری سکوتhttp://www.blogger.com/profile/11738524515381247070noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8030891573373057678.post-3164262766477232502006-10-13T09:55:00.000-07:002006-11-13T15:32:58.985-08:00<a href="http://www.iran-resist.org/IMG/arton2276.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://www.iran-resist.org/IMG/arton2276.jpg" border="0" /></a><br /><div align="right">نوشته اند: مرگ بر اثر سکته مغزی<br /></div><div align="right">بر رویم خاک نریزید<br /></div><div align="right">مرا در میان یادهای تان دفن نکنید<br /></div><div align="right">هنوز زنده ام<br /></div><div align="right">بایست محاکمه ی قاتلانم را ببینم</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030891573373057678-316426276647723250?l=republicofsilence.blogspot.com' alt='' /></div>جمهوری سکوتhttp://www.blogger.com/profile/11738524515381247070noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8030891573373057678.post-53221387252999676422006-10-12T08:43:00.000-07:002006-11-13T16:15:32.510-08:00<div align="right"><a href="http://www.dowdani.net/weblog/fotos/thsnR2.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://www.dowdani.net/weblog/fotos/thsnR2.jpg" border="0" /></a> عصر شنبه بود<br />شنبه روز تعطیلم بود<br />هوا خوب بود و آفتابی<br />رفتم کنار برج ایفل<br />همانجا نشستم<br />چندتایی اعلامیه خواندم<br />کسانی را که مدت ها بود ندیده بودم<br />در آنجا دیدم<br />با بعضی ها خوش و بش کردم<br />حرف می زدیم<br />از هر دری سخنی<br />چند توریست ژاپنی آمدند<br />کنارمان ایستادند و با برج ایفل عکس انداختند<br />ساعت هشت و نیم شده بود و کم کم خسته می شدم<br />ساعت نه که شد دیگر هم گرسنه بودم و هم خسته<br />با وجدانی آسوده برگشتم به خانه<br />همبستگی خود را با زندانیان سیاسی در حال اعتصاب غذا نشان داده بودم<br />حیف که نشد عکس یادگاری بیندازیم<br />باطری دوربینم تمام شده بود<br />شنبه روز تعطیلم بود</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030891573373057678-5322138725299967642?l=republicofsilence.blogspot.com' alt='' /></div>جمهوری سکوتhttp://www.blogger.com/profile/11738524515381247070noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8030891573373057678.post-75588078566639619432006-10-11T08:39:00.000-07:002006-11-13T16:23:42.449-08:00<div align="right"><a href="http://usinfo.state.gov/dd/img/assets/12396/womenessay5.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://usinfo.state.gov/dd/img/assets/12396/womenessay5.jpg" border="0" /></a> چرا هیچکس از من نمی پرسد<br />چرا هیچوقت در زندگیت رأی نداده ای؟<br />چرا هنوز شناسنامه ی ایرانی جلد قرمزت بکر است؟<br />و چرا رأی دادن را جدی نمی گیری؟<br />تا به آنها بگویم<br />در کشوری که نیمی از جمعیتش را زنها تشکیل می دهند<br />چرا نباید حتا یک کاندیدای زن داشته باشیم؟<br />چرا باید زنان به حکومت مردان و مردسالاری رأی بدهند؟<br />آقایان خودشان بریده اند.<br />آقایان خودشان هم می دوزند<br />آقایان خودشان هم به تن خواهند کرد<br />رأی مرا برای چه می خواهند؟<br />که بگویم به به چه قبایی!<br />خبر ندارند که رأی زنان نامریی است<br />رأی زنان در صندوق های هنوز ساخته نشده ریخته می شود<br />وای چه دوریم از آن روز<br />از روز تصمیم گیری های قبایل شیخ نشین<br />تا روز برقراری دموکراسی<br />چه دور! ! چه دوریم</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030891573373057678-7558807856663961943?l=republicofsilence.blogspot.com' alt='' /></div>جمهوری سکوتhttp://www.blogger.com/profile/11738524515381247070noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8030891573373057678.post-80413836693838146852006-10-10T10:16:00.000-07:002006-11-13T15:56:41.738-08:00<div align="right"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger2/6798/980333444015265/1600/iwkp00280-04.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger2/6798/980333444015265/200/iwkp00280-04.jpg" border="0" /></a> چماق داران اند که می آیند<br /></div><div align="right">این بار زنان اند که می آیند</div><br /><br /><div align="right">باتوم و گاز اشک آور دارند</div><br /><br /><div align="right">باتومشان بر سرم فرود می آید</div><br /><br /><div align="right">گاز اشک آورشان چشمم را کور می کند</div><br /><br /><div align="right">این ها هم زنان اند</div><br /><br /><div align="right">زنانی فرصت طلب!</div><br /><br /><div align="right">زنان قدرت طلب!</div><br /><br /><div align="right">زنان چماق دار!<br />زنان سرکوبگر!<br />زنانی نادان!</div><br /><br /><div align="right">وای سرم! </div><br /><br /><div align="right">آی سرم!</div><br /><br /><div align="right">آی چشمم! </div><br /><br /><div align="right">وای چشمم!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030891573373057678-8041383669383814685?l=republicofsilence.blogspot.com' alt='' /></div>جمهوری سکوتhttp://www.blogger.com/profile/11738524515381247070noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8030891573373057678.post-52576952438725385242006-10-09T10:18:00.000-07:002006-11-13T16:10:32.834-08:00<div align="right"><a href="http://www.webneveshteha.com/images/gallery/2-1%20tehran%20niavaran(400).jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://www.webneveshteha.com/images/gallery/2-1%20tehran%20niavaran(400).jpg" border="0" /></a> تهرانٍ داغ<br /></div><div align="right">تهرانٍ دود</div><br /><br /><div align="right">تهرانٍ بزرگراه</div><br /><br /><div align="right">تهرانٍ راه بندان</div><br /><br /><div align="right">تهرانٍ تاکسی های پرحرف</div><br /><br /><div align="right">تهرانٍ کوه های خاکستری و ذغالی</div><br /><br /><div align="right">تهران، میدانٍ آزادی های سر بریده</div><br /><br /><div align="right">تهرانٍ حجاب</div><br /><br /><div align="right">تهرانٍ روپوشهای چسبان و کوتاه</div><br /><br /><div align="right">تهرانٍ بوق</div><br /><br /><div align="right">تهرانٍ ازدحام</div><br /><br /><div align="right">تهرانٍ گرانی</div><br /><br /><div align="right">تهرانٍ تعارفی</div><br /><br /><div align="right">تهرانٍ وعده های بیخود و پا در هوا </div><br /><br /><div align="right">تهرانٍ در حال انفجار</div><br /><br /><div align="right">تهرانٍ بدون کنسرت</div><br /><br /><div align="right">تهرانٍ هجوم موزیک بلند تکنو از بلندگوی اتومبیلها</div><br /><br /><div align="right">تهرانٍ بستنی زعفرانی در سر پل تجریش</div><br /><br /><div align="right">تهرانٍ خنکای فالوده ی گوارا در صلات ظهر</div><br /><br /><div align="right">تهرانٍ شاتوت و آلبالوی خونین در درکه</div><br /><br /><div align="right">تهرانٍ غار غار کلاغ</div><br /><br /><div align="right">تهرانٍ مرغان عشق و پرندگان فالگیر</div><br /><br /><div align="right">تهرانٍ گدایان افلیج در پیاده رو</div><br /><br /><div align="right">تهرانٍ ماه کدر در قابٍ آسمانی دوده گرفته</div><br /><br /><div align="right">باز پیش تو ام!</div><br /><br /><div align="right">تهران کلافه و پر همهمه ی من!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030891573373057678-5257695243872538524?l=republicofsilence.blogspot.com' alt='' /></div>جمهوری سکوتhttp://www.blogger.com/profile/11738524515381247070noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8030891573373057678.post-19636829593564635372006-10-08T10:23:00.000-07:002006-11-13T15:45:28.970-08:00<a href="http://www.image-dream.com/membre/up2/lysdesaron/mamaluv.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://www.image-dream.com/membre/up2/lysdesaron/mamaluv.jpg" border="0" /></a><br /><div align="right">زمان ناگهان، برای لحظه ای می ايستد </div><br /><div align="right">تا فرشته ای به هيئت کودکی ابدی بر زمين فرود آيد</div><br /><div align="right">و عروسکی پارچه ای را در آغوش گيرد</div><br /><div align="right">پدر مردی بلندقامت است</div><br /><div align="right">و مادر چشمه ساری از محبت بيکران<br />زمان همچون رودی نا آرام جاری است</div><br /><div align="right">عروسک پارچه ای فرسوده می شود</div><br /><div align="right">و تار و پودهای پيراهنش رنگ می بازند<br />زمان همچون سيلی خروشان می گذرد</div><br /><div align="right">ولی باورهای بچگانه شفاف و درخشان باقی می مانند<br />زمان همچون باد می گذرد </div><br /><div align="right">قامت بلند پدر خميده می شود </div><br /><div align="right">و مادر درعمق محبت بيکرانش می نشيند </div><br /><div align="right">زمان قطره قطره فرو می چکد </div><br /><div align="right">کودک ِابدی همچنان عروسک کهنه را در ميان بازوان ِ خويش ميفشرد </div><br /><div align="right">و بروی ما لبخند می زند </div><br /><div align="right">درست مثل روز اول </div><br /><div align="right">مثل ِ نخستين روزی که مااو را در آغوش گرفتيم . </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030891573373057678-1963682959356463537?l=republicofsilence.blogspot.com' alt='' /></div>جمهوری سکوتhttp://www.blogger.com/profile/11738524515381247070noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8030891573373057678.post-47048242472695044832006-10-07T08:51:00.000-07:002006-11-13T16:34:28.438-08:00<a href="http://biscuit-cafe.com/shop/top1.gif"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand" alt="" src="http://biscuit-cafe.com/shop/top1.gif" border="0" /></a><br /><div align="right">دلم سوخت برای عباس کیارستمی<br />که یک روز پیش از انتخابات به مهارت شیخ بزرگ ایمان آورد<br />و تنها بیسکویتی که از کودکی اش باقی مانده بود<br />را به رییس قبیله بخشید<br />کیارستمی همچون کودکی به حضرت عباس قسم خورد<br />که داروغه را از شیخ بیشتر دوست می دارد<br />و من دلم برای خودم سوخت<br />که هیچوقت نه شیخی را دوست داشته است و نه شحنه ای را<br />و دلی هم دارد که برای هیچ بیسکویتی هول نمی زند<br />در این فکر فرو رفتم<br />که این دوستی ها و عشق ها و صداقت ها از کجا هویدا شد؟<br />من همین الان حاضرم همه ی بیسکویت هایم را به گرسنگان جهان ببخشم<br />اما هیچوقت رأی ام را به این و آن پیشکش نکنم<br />حیف از آن آخرین بیسکویت!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8030891573373057678-4704824247269504483?l=republicofsilence.blogspot.com' alt='' /></div>جمهوری سکوتhttp://www.blogger.com/profile/11738524515381247070noreply@blogger.com